Schrijven, lezen en zeggen wat je wilt

KroontjespenTwee mannen in Parijs hebben afgelopen woensdag een bloedbad aangericht op de redactie van een weekblad. Een relatief klein weekblad, 70.000 stuks per oplage. Tot voor kort had niemand ervan gehoord. Het is een blad met satirische teksten en spotprenten. Het blad heet Charlie Hebdo.

Ik ben niet radicaal,

Ik provoceer niet,

Ik ben geen ‘roeptoeter’,

Daar hou ik niet van.

Ik hou niet van onrecht

Ik hou niet van asociaal gedrag

Ik hou niet van agressie

Ik hou niet van leedvermaak

En hoewel ik het blad nooit heb gelezen hou ik waarschijnlijk ook niet van Charlie Hebdo. Maar wat hou ik ontzettend veel van een land waarin Charlie Hebdo kan worden geschreven, gelezen en besproken.

 

Leave a Comment

Filed under Geen categorie, Overijssel, Politiek

De weg naar een sociaal en sterk Overijssel

Tijs de BreeDit is de toespraak die lijsttrekker Tijs de Bree hield na het vaststellen van de kieslijst en het verkiezingsprogramma van de PvdA Overijssel door de gewestelijke vergadering op zaterdag 29 november.

 

Dank voor het vertrouwen dat de vergadering aan onze kandidaten en aan mij heeft gegeven.

Dank aan de commissie die dagenlang kandidaten heeft gesproken. Dank aan Jan en Karina die de kandidaatstellingscommissie, en dat waren geen lichtgewichten, op een voortreffelijke wijze hebben ondersteund.

Dank aan alle kandidaten! Zij steken immers hun nek uit voor de partij. Kandideren betekent namelijk dienstbaar zijn aan de partij. Daarbij is niets vanzelfsprekend en wordt alles zorgvuldig gewikt en gewogen. Daarbij gaat het even niet om de kandidaat, de persoon of het eigenbelang; het gaat om het formeren van een team dat samen onze idealen het beste kan verwezenlijken.

Natuurlijk raakt dat mensen en zijn er emoties. Ik geniet van de blijdschap die er is, maar ook de pijn voel ik in alle scherpte. Wanneer men daar ingetogen, sportief, op reageert vind ik dat een teken van grote klasse.

Ons uitgangspunt in 2011 was de oppositie. Onze opgave was terugvechten en terrein winnen. Tot en met de laatste dag van deze statenperiode blijven we daaraan werken, binnen en buiten het provinciehuis. Want we hebben resultaten geboekt. Na vier jaar oppositievoeren is een nieuw speelveld ontstaan. Doordat we onze kwaliteiten hebben bewezen, concrete successen hebben behaald en bovenal doordat we aantoonbaar een interessante partner zijn gebleken.

Veruit het meest in het oog springende resultaat is de gelegenheidscoalitie gevormd rondom PvdA, VVD en D66 die 100 miljoen euro bestemd voor asfalt heeft herverdeeld over onder andere openbaar vervoer en fietspaden. Door extra busbanen en betere voorzieningen maken we het OV beter, sneller en aantrekkelijker.

Dat in contrast met de mannenbroeders van de huidige coalitie. Die hadden ook wel oog voor fietsen, maar dan alleen als ontspanning, als hobby, of voor fietsen in het museum. Maar met 10 miljoen euro leggen wij fietspaden aan zodat de fiets en elektrische fiets een steeds betere optie is voor het woon-werkverkeer.

Alles overziend: deze oppositieperiode heeft ons sterker gemaakt, ons profiel aangescherpt, en duidelijk gemaakt waar de PvdA het verschil kan maken.

We staan voor realistische politiek. Na decennialang onderdeel te zijn geweest van het provinciebestuur hebben we toen we in de oppositie terecht kwamen geen moord en brand geschreeuwd, zoals sommige landelijke partijen dat doen zodra zij hun hielen hebben gelicht en het pluche verlieten.

Het is onzin dat beleid dan opeens alles ‘slecht’, ‘rampzalig’ of ‘funest’ is. Veel politieke keuzes hebben we dan ook gesteund. Denk aan een kwart miljard voor duurzame energie, duizenden sociale huurwoningen die zijn geïsoleerd, besparing van energie, lagere woonlasten, betaalbaar huren. Het ’Hart van Zuid’ in Hengelo waardoor banen blijven behouden, de bereikbaarheid wordt verbeterd en Hengelo op langere termijn aantrekkelijk blijft. De Zwolse spoorzone waar we de logistieke ‘knoop’ met trein, bussen, fietsen en voetgangers aanpakken. Of tot slot de ombouw van de tussen Enschede en Zwolle pendelende dieselboemel tot een volwaardige geëlektrificeerde treinverbinding. Stuk voor stuk investeringen die wij hebben gesteund. Sterker nog… Het zijn projecten uit de voorgaande periode, waarvan wij aan de bakermat hebben gestaan.

En we hebben ook nu goede plannen. Sinds 2011 is door de coalitie één miljard euro uitgegeven. Of eigenlijk, vastgelegd met een bestemming want er is weinig tot niets klaargespeeld. Het denken in ‘grote robuuste investeringen’ is doorgeschoten. Ook het MKB en ZZP’ers moet kunnen profiteren van provinciaal beleid. Daarom maken wij ons in ons verkiezingsprogramma hard voor kleine startkredieten en microfinanciering, voor het helpen van ZZP’ers bij het opzetten van een goed sociaal vangnet, voor een sociale economie waarin iedereen een eerlijke kans heeft op een baan, goed loon en waardering!

We willen de balans terugbrengen in het landelijk gebied en werken aan landbouw met een menselijke maat. Met aandacht voor het sluiten van kringlopen in plaats van scheepsladingen soja te importeren uit Zuid-Amerika, waar regenwouden gekapt worden om onze vee-industrie te voeden. Nederland exporteert 12 miljoen levende varkens, 60.000 levende runderen, 120.000 kalfjes en ruim 220.000 schapen en geitjes. En wij blijven achter met de stront en een verzuurd milieu. Onze oplossing: duurzaam produceren door kringlopen te sluiten, met meer aandacht voor volksgezondheid.

De PvdA wil sociaal aanbesteden, zonder talloze ontsnappingsclausules waardoor bedrijven zich aan hun verplichtingen kunnen onttrekken. We maken werk van banen voor mensen die ze hard nodig hebben. We willen ‘samen bouwen aan erfgoed’ door het opstellen van een lijst met provinciale monumenten en het opzetten van restauratiefonds voor het opknappen van erfgoed en gebouwen die karakter geven aan Overijssel. We koppelen bedrijven in de bouw en restauratie aan jongeren en ouderen zonder werk. Daarmee snijdt het mes aan twee kanten: we creëren 2500 leer-werkplekken en het karakter van Overijssel blijft behouden.

Vandaag is de campagne gestart voor landelijke Provinciale Statenverkiezing. Tweederde van de kiezers stemt op basis van landelijk beleid, kijkt naar het kabinet en de resultaten die in Den Haag worden geboekt: eindelijk groeit de economie weer, vinden werkzoekenden weer een baan, worden huizen weer verkocht en gaan mensen er weer op vooruit.

Die kiezer wil niet dat ons land door politieke instabiliteit weer terugvalt in onzekerheid. Daarom gaan de provinciale Statenverkiezingen – net als vier jaar geleden – niet alleen over de provincie en de waterschappen, maar nadrukkelijk ook over het kabinet en de Eerste Kamer. Daarmee kiezen we in maart óók voor een sterk en sociaal Overijssel én Nederland.

Een derde van de kiezers kiest aan de hand van de provinciale thema’s; zij denken aan Salland, Twente en de kop van Overijssel. Aan Deventer op Stelten, aan de nieuwbouw van De Fundatie of de toekomst van de luchthaven Twente… Dat zijn de onderwerpen die hen aanspreken en bezighouden.

Onze campagne gaat daarom over duidelijke en aansprekende provinciale onderwerpen. Daarbij benutten we de toenemende waardering voor de stabiele opwaartse koers van het kabinet. We gaan de boer op met heldere plannen, realistisch en sociaal.

Kortom, de sociale en realistische koers zetten we door. Voor Overijssel waar iedereen een goed leven kan leiden. Waar meer mensen de zekerheid van goed werk hebben, met een vast contract en een fatsoenlijk salaris. Waar iedereen nu en in de toekomst goede voorzieningen in de buurt heeft. Waar we naar elkaar omkijken en niemand buitensluiten. Zo maken we Overijssel sociaal en sterk!

Leave a Comment

Filed under Geen categorie

Geluksmomentje

IMG_0360.JPGEen van de eerste items op het achtuurjournaal: 1100 vluchtelingen die kort geleden zijn verzopen voor de kust van Afrika. Op de vlucht voor wreedheden, burgeroorlog, islamitische terreur. Of misschien gewoon op zoek naar een fatsoenlijk bestaan, hoewel ik me niet kan voorstellen dat je huis en haard vrijwillig verlaat en met veel te veel mensen in een gammele boot stapt om zo je leven riskeren, louter en alleen omdat je een paar euro per uur (meer) wilt verdienen.

Paar minuten later volgde een reportage over de HEMA, dat ‘bedrijfsconcept’ die wordt vernieuwd. Nooit geweten dat ze dat hadden, volgens mij was dat nu juist de kracht van de HEMA; de enige winkel zonder pretenties. Afijn, de directeur vertelde over de revolutie. Die werd ingezet door het uitstallen van de waren op tafels zodat mensen zouden denken “hé, ik wist niet dat de HEMA dat ook heeft”. Dit werd gevolgd door meer trivialiteiten. Toen volgde de punchline: “mensen zijn op zoek naar een geluksmomentje”.

Ik denk dat menig noord-Afrikaan, zelfs in de meest sleetse oude HEMA, snel een overdosis aan “geluksmomentjes” zou oplopen.

Leave a Comment

Filed under Geen categorie

De rolhouder

De rolhouder

“Stuur je mij deze email als rolhouder organisatieontwikkeling of afdelingscoordinator?” Deze reactie lijkt wat vreemd, maar is volkomen logisch in de hedendaagse Moderne Organisatie. Daarin moeten afdelingen hoognodig gecoördineerd worden en dient de organisatie constant verder te worden ontwikkeld. Waar vroeger mensen bij de koffiemachine of tijdens de lunch of voor mijn part op het toilet een goed idee kregen, bijvoorbeeld een nieuwe markt aanboren of een aardige dienst op poten zetten, is dat nu het exclusieve domein geworden van een rolhouder organisatieontwikkeling.

IMG_0356-0.JPG

Terug naar die eerste zin uit die e-mail. De voornaamste reden om te weten in welke hoedanigheid men werd aangeschreven was dat de persoon in kwestie namelijk niet kon, niet wilde of geen zin had om te reageren. Maar ja, om een email naar de juiste reserverolhouder te kunnen doorsturen, moet je wel eerst weten in welke rol je zit. Kafka zou zijn vingers aflikken bij de hedendaagse Moderne Organisatie.

Leave a Comment

Filed under Geen categorie

Siem

IMG_0342-1.JPG“Je maait zo je tenen eraf, daarom draag ik altijd klompen.” Als bewoner van een dijkhuis kende Siem de valkuilen van het grasmaaien op een helling als geen ander. De techniek demonstreerde hij vol overgave. Staand bijna bovenaan de helling van de dijk, zwiepte hij geroutineerd de maaimachine heen en weer. “Je moet pendelen. Heen (…) en weer terug”, riep hij boven het motorlawaai uit. Nadat het hij het gras had gemaaid kreeg ik koffie. Siem legde mij uit dat ik beslist een zweefmaaier moest kopen, dat had iedereen die aan een dijk het gras maaide.

Jarenlang heb ik meegezwiept met Siem. Nooit heb ik zijn kwaliteit kunnen evenaren. Het ontbrak mij aan toewijding. Siem was me ook altijd voor, of ik liep altijd achter. Maar genereus als hij was, maaide hij altijd een paar meter voorbij de erfgrens. Dat was aardig, maar maakte pijnlijk duidelijk dat ik weer moest maaien.

Leave a Comment

Filed under Geen categorie

Vakantieherinnering

In ons vakantiehuis in de Ardennen woonden vroeger twee families. In een van de twee keukens las ik de beschrijving van Spa, de dichtstbijzijnde grote plaats; “In 1920 hielden de geallieerden in Spa de naar de stad genoemde conferentie over herstelbetalingen, als vervolg op de conferentie van Versailles.” Ik kon me indenken wat de conferentie behelsde, maar meer ook niet. Ik betwijfel of ik het ooit heb geweten of had kunnen te weten omdat het me ooit was verteld.

De gedachte dat ik vrijwel altijd alles kan nazoeken op internet vind ik geruststellend. Aan de andere kant neemt het de prikkel weg om te onthouden. Volgens Umberto Eco (foto: 360magazine) zou dit kunnen leiden tot een volksziekte; geheugenverlies. Ik denk dat het niet zozeer geheugenverlies is, maar het is een andere manier van denken. Waar vroeger het geheugen de beperkende factor was, is dat nu de methode om informatie te verzamelen.

20140211-110549.jpg

Leave a Comment

Filed under Geen categorie

Onvermijdelijke verassingen

inevitable surprisesIn de jaren ’80 was Peter Schwartz werkzaam als hoofd strategische planning bij Shell. Hij voorspelde dat de Sovjet-Unie binnen tien jaar uiteen zou vallen en adviseerde om zoveel mogelijk Russische oliebronnen op te kopen. Shell verklaarde de man voor gek, Schwartz nam ontslag en de geschiedenis is bekend.

Maar hoe wist Schwarz een decennium eerder dat de Sovjet Unie uiteen zou vallen? Waarom kwam dat voor hem niet als een verrassing?

Allereerst is het een feit dat de samenleving zich continu blijft ontwikkelen. De menselijke levensstandaard en het gemiddelde welzijn stijgen gestaag. We hebben meer te besteden, we leven in grotere welvaart dan ooit tevoren en we beschikken met een paar muisklikken over praktisch alle informatie en kennis die er is. Door met name die laatste technologische ontwikkeling kan ik gemakkelijk nóg een voorbeeld geven: we worden ook elk jaar ouder. In 1970 genoot de gemiddelde Nederlander vijftien jaar van zijn pensioen, nu is dat bijna twintig jaar.

Alles om ons heen is ook steeds beter geregeld. Sommigen van ons vinden dat een ramp; noem het regelzucht, bureaucratische waanzin, systeemdwang of ‘paarse krokodillen’, maar feit is dat Nederland op wereldschaal gezien amper corruptie of falend bestuur kent.

Samen vormen de toenemende welvaart en het goede bestuur de drijvende krachten achter onze gestage vooruitgang. En die stelt ons in staat om de crisis te overwinnen en de economie weer op te laten bloeien. Maar waar die voortstuwende dynamiek botst met tegenwerkende krachten doen zich opeens ‘verrassingen’ voor. Ik zal er kort twee benoemen:

1. Tweedeling in onze maatschappij. Terwijl de kopgroep meer welvaart geniet, blijft de massa van het peloton achter. Die kunnen niet meer meekomen omdat ze niet zo goed toegerust zijn als de anderen, of omdat ze door ellende en tegenslag niet meer kunnen aanhaken bij nieuwe ontwikkelingen.

2. Natuurlijke grenzen. Al die groei en ontwikkeling realiseren we op maar één aardkloot, en haar draagkracht is eindig. We lopen tegen ecologische en natuurlijke grenzen aan. De spanning tussen economie en ecologie beperkt de ruimte voor verdere ontwikkeling van onze samenleving.

Dat lijkt misschien een theoretische ver-van-mijn-bedshow, maar dat is het zeker niet. Denk maar eens aan de discussie over het boren naar schaliegas. Juist die ontwikkeling is ingegeven door een op wereldwijde trends gebaseerde energiepolitiek waarvan de effecten lokaal worden gevoeld. Onze maatschappij heeft een enorme behoefte aan energie, energie die nodig om de vooruitgang op gang te houden. Als dan de grenzen van de bestaande gasvoorraad in zicht komen kom je als Overijsselse samenleving met name in Salland en Twente plotseling voor verrassingen te staan.

Het PvdA-congres heeft de Tweede Kamer fractie opgeroepen af te zien van proefboringen. In lijn daarmee hebben wij samen met GroenLinks en D66 de provincie opdracht gegeven er alles aan te doen dat er géén schaliegas zal worden gewonnen in Overijssel.

Daarmee is één verrassing voorlopig het hoofd geboden, maar er zullen er zich in de toekomst onvermijdelijk anderen voordoen. De mensen die nu een handzame lijst verwachten moet ik teleurstellen – zo werkt dat nu eenmaal met verrassingen. Maar ik zou voor de toekomst wel graag een overweging willen meegeven: verdedig niet wat is, maar wat komen moet.

Wanneer per 1 januari 2015 de jeugdzorg vanuit de provincie op het bordje van de gemeente komt, komt er minder geld mee. Dat betekent dat conservatief vasthouden aan hoe het nu is per definitie zal falen omdat daar simpelweg geen geld voor is. Lokaal zullen we daarom keuzes moeten maken over hoe het anders kan.

Toen Peter Schwartz in de jaren ’80 naar de Sovjet-Unie keek zag hij een systeem waarin de groeiende welvaart niet evenredig werd verdeeld en waarin de ongelijkheid tussen de voor- en achterhoede hand over hand toenam. Hij snapte dat dit een situatie was die niet lang stand kon houden.

Niemand heeft de wijsheid in pacht, maar ik denk dat één van de opgaven voor ons als fractie en partij is een systeem te realiseren waarin iedereen van onze welvaart profiteert en niemand aan zijn lot overgelaten wordt. Daarom zullen we deze maand aan alle Overijsselse gemeenten een vragenlijst sturen over de voorbereidingen in het kader van de jeugdzorg. Die informatie zullen we vervolgens inzetten om samen de nieuwe jeugdzorg solidair en sociaal op te bouwen.

We gaan een boeiende tijd tegemoet. Graag trekt onze fractie erop uit om de campagne tot een succes te maken.

 

Deze tekst heb ik gesproken bij de nieuwjaarsbijeenkomst van de PvdA Overijssel op vrijdag 10 januari. Inspiratie en het idee van de ‘onvermijdelijke verassingen’ komen uit “Inevitable Surprises, a survival guide for the 21th century” geschreven door Peter Schwartz, The Free Press, 2003. 

Leave a Comment

Filed under Geen categorie

Lef om te investeren in andere economie

onzekerheid

 

De ‘prijsindex’, de huizenprijs, loonontwikkeling, prijs van bouwgrond of de verkoopcijfers in de autohandel. Dat zijn de ‘barometers aan de muur’ van teveel politici en bestuurders. Maar als beleid vooral wordt gebaseerd op de ‘procentpunten’ van indices uit het verleden komen we geen stap verder in de toekomst. Het is tijd dat overheden, met name de steenrijke provincies, bereid zijn te investeren in de onzekere toekomst.Veel commentaren op de huidige crisis gaan uit van de veronderstelling dat wat er was, waardevoller is dan wat komen gaat. Massaal wordt gehoopt dat de consumentenuitgaven weer gaan stijgen en de motor van de economie weer gaat draaien en dat alles weer gaat groeien. Maar de idee van een oneindige groei is extreem irrationeel. Het maakt dat de mens zich ontwikkelt tot een parasiet, een plaag. Dat zal niet kunnen doorgaan.

De financiële crisis komt voort uit het systeemfouten van het verleden, uit gedragingen op basis van een logica die niet houdbaar is gebleken. De huidige crisis is dan ook dé uitgelezen kans om een fundamenteel andere weg te kiezen. Daarbij kan en moet de politiek een leidende rol spelen.

De heftigheid en ‘diepte’ van de crisis vragen om het opnieuw ontwerpen van onze samenleving, bijna als met een schone lei. Dat vraagt om twee essentiële uitgangspunten. Allereerst moeten alle ‘verworvenheden’ uit het verleden ter discussie kunnen komen te staan, hoezeer we ons daar ook mee verbonden hebben. Ten tweede moet de politiek onzekerheid omarmen, in plaats van steunen op zekerheden die achterhaald blijken. We geven twee voorbeelden hoe vooral provincies – als kapitaalkrachtige overheidslaag – dit in de praktijk kunnen brengen.

Dit vraagt om een nieuwe kijk op ‘mobiliteit’. Geld voor de aanleg van wegen, zoals recent een kwart miljard euro voor twee provinciale wegen (N340 en N377), zal blijken niet rendabel te zijn. Immers, de groei van automobiliteit is niet meer vanzelfsprekend. Steeds meer mensen werken (deels) thuis en de tijd dat de werknemers massaal om 8.00 uur en 17.00 uur in de auto stapten is voorbij. Autobezit kost veel geld. Onder jongeren blijkt autobezit minder belangrijk te worden en de fiets, elektrisch of niet, beleeft een enorme opmars. De investeringen in mobiliteit zouden mee moeten veranderen met de geschetste ontwikkelingen in mobiliteit. Dat betekent dat investeringen in asfalt vooral gericht moet zijn in investeringen in infra voor openbaar vervoer, fiets en digitale bereikbaarheid.

De ‘oude’ economie van voor de crisis die vooral gericht was op exploitatie, op winst en groei voor de korte termijn, is funest voor onze samenleving. Het bouwen op en ondersteunen van bestaande industrieën, gebaseerd op oneindige groei, biedt geen toekomst.

Er zal geïnvesteerd moeten worden in een andere ‘nieuwe’ economie. Een economie die we samen lokaal of regionaal moeten opbouwen. Als Overijssel aanhaakt bij de geschetste ontwikkeling, dan richten we ons op bijvoorbeeld de kenniseconomie rond Universiteit Twente en Saxion / Windesheim. Provinciale middelen zetten we in voor fundamenteel onderzoek met als uitkomst dat nieuwe producten en diensten ontstaan. Een economie die gebaseerd is op het hergebruik van grondstoffen, die gericht op een duurzame kwaliteit van leven. Waarbij het regionale bedrijfsleven gestimuleerd wordt om samen met de kennisinstellingen daadwerkelijk toekomst-vaste diensten en producten te ontwikkelen. Het opbouwen van de ‘nieuwe’ economie vraagt om continuïteit bij de inzet van middelen, het accepteren van een lange looptijd waarin veel initiatieven moeten opbloeien maar ook zullen sneuvelen.

Stevig stimuleren van fundamenteel onderzoek zonder dat iemand je kan vertellen hoeveel dat zal opleveren!

Maar het allerbelangrijkst; het vraagt om politici en bestuurders met visie en lef. Lef om te accepteren dat van de tien projecten die gestart worden slechts enkele succesvol worden. Lef om te investeren terwijl rendement niet is gegarandeerd. Lef om te investeren en kapitaal beschikbaar stellen ten dienste van de maatschappij en een betere toekomst. Dat is de grootste hobbel.

Tijs de Bree en Dick Buursink
Gepubliceerd in dagblad Tubantia op 31 augustus 20013.
 

Leave a Comment

Filed under Geen categorie, Politiek

Vlekjes en sigaretten

Ook de grootste zomerfanaat moet langzamerhand erkennen dat het voorbij is. Nog een paar zomerse buien en dito avonden maar dan is het passé. Nu zomer en vakantie nagenoeg voorbij zijn, is het een mooi moment om de komkommer-balans op te maken. Aangezien ik Nederland niet heb verlaten, verklaar ik mezelf als de autoriteit om de top 3 met komkommernieuws vast te stellen:

3. Vlekjes

Ze domineerden niet alleen het lichaam van tientallen kinderen maar ook het nieuws. Het RIVM trad daadkrachtig op, in het nieuws wel te verstaan. Goed voor vingerwijzigingen naar onder meer Biblebelt-bewoners, zwartekousenkolonies en antroposofische woongroepen. Daarna volgde ras een politiek ethisch debat over de noodzaak en haalbaarheid van verplicht inenten. Dit alles slechts volksvermaak aangezien, nog geen maand later, vrijwel niemand meer weet of er nu 500 of 10.000 besmettingen waren. Laat staan dat een hond nog kan zeggen hoeveel mensen in het ziekenhuis zijn beland. Misschien dwarrelt ergens nog een verdwaalde  Kamervraag die moet worden beantwoord, maar ook de meeste politieke erupties zijn voorbij. Echter, op dát moment, ergens halverwege juli was het BREAKING nieuws .

2. Sigaret

Na de eerste uitzending van Zomergasten  laaide een breed maatschappelijk debat op. Dat was niet de verdienste van interviewer Wilfried de Jong, hoewel ik vond dat hij  Teeuwen adequaat ‘afpelde’ en de leegheid blootlegde. Ook de fragmenten deden geen grammetje stof opwaaien. Het grote nieuws was de sigaret die Teeuwen opstak tijdens het interview en dat mag niet. Teeuwen, geroemd  vanwege zijn controversiële optreden en het doorbreken van taboes, wapperde eerst minutenlang plagend met de sigaret.  Sigaret in de mond, uit de mond, even tappen op tafel, weer in de mond, aansteker pakken en even wisselen van hand, iets in de lucht aanwijzen met de sigaret en daarna omzichtig aansteken.Sigaret van Hans

Na een urenlang interview bleek het aansteken van een sigaret de enige echte provocatie naast wat geleuter over ‘de kunst van het vingeren’ en of Hans nu wel of niet heeft geneukt onder toeziend oog van een hond. Dus de pers dook massaal op het sigaretten-item, heren en dames  persvoorlichters van de Voedsel- en Warenautoriteit konden hun lol op.

 

1. Kweekvlees

Tijdens een personferentie in Londen werd een hamburger van kweekvlees gepresenteerd door wetenschappers. De manier van presenteren, de timing, de locatie en het persbericht die de betrokken universiteit de wereld in slingerde liet zien dat hier op  zorgvuldige wijze een heuse reuze-komkommer ten tonele werd gebracht.

Het persbericht kopte: “Allereerste publieke proeverij van gekweekte hamburger onderstreept de dringende noodzaak om een duurzame oplossing te vinden voor voedselproductie.“ Schermafbeelding 2013-08-25 om 23.56.31

 

Allereerst is de kop van het persbericht nonsens. Immers, het ‘eten van een kweekburger’ onderstreept op geen enkele manier de noodzaak om een oplossing te vinden voor de voedselproductie. Het is op zijn best een voorbeeld van een mogelijke oplossing. Ten tweede is het inhoudelijk, wetenschappelijk noch maatschappelijk, geen nieuws. Deze techniek is al jaren bekend en bewezen in de praktijk. De heren wetenschappers hadden ook eerder al een burgertje gebakken. Dat de betrokken wetenschappers, Mark Post voorop, stelden dat het ging om een ‘proof of concept’ was derhalve kolder, tenzij het een integraal sociologische experiment was of is. Ten derde nam de media klakkeloos al het promotiemateriaal over. Er is geen enkele vraag gesteld over de voedingsstoffen voor de cellen, hoeveel besparing er mogelijk is in de ‘footprint’ van een kilootje ‘kweek hamburgers’ versus ‘gewone hamburgers’. Ook de koppeling met de voedselproblematiek op wereldse schaal werd niet gesteld. Slechts de geprepareerde persberichttaal echode door het land.

Kortom, het was een mooie zomer met fraaie komkommers.

 

Schermafbeelding 2013-08-26 om 00.24.09

Leave a Comment

Filed under Geen categorie

“Ik bepaal mijn eigen salaris niet”

Topsalarissen vinden we overal en zijn niet gebonden aan sectoren. Hoewel het mij ook erg tegenstaat valt er weinig te doen aan het schaamteloos naar binnen harken van geld in de private sector. Kennelijk voelen sommige mensen zich daar prettig bij.

Niet gehinderd door een miljoen op de bank of jaarlijks binnenstromende tonnen, maakt alleen al de gedachte daaraan mij bijzonder ongelukkig. Ik ben bepaald geen ‘nivelleringsfetisjist’, maar excessieve verschillen in onze maatschappij werken ontwrichtend.

De afgelopen jaren komt de topinkomen-discussie met regelmaat voorbij. Nu in de tijd van bezuinigen is deze weer eens opgelaaid. In het kamp van de voorstanders circuleren verschillende argumenten, ik noem er een paar: (i) “dit salaris past bij een grote verantwoordelijkheid”  en (ii) “ik ga niet over mijn eigen salaris, dat bepalen anderen”.

Het laatste argument hoorde ik recent uit de mond van Roger van Boxtel. Als topman van de semi-publieke zorgverzekeraar Menzis verdient Van Boxtel jaarlijks € 390.000. Het is een frappant argument. Het zijn de anderen die het salaris bepaald hebben en daarmee is de kous af.

Het doet mij denken aan de documentaire “Super Size Me” (Morgan Spurlock, 2003). Een documentaire over het experiment om 30 dagen achter elkaar fastfood te eten. Eén van de regels was daarbij: “he must Super Size the meal when offered”. Zowel Morgan als Roger omzeilen vakkundig de vraag: “wil ik dit zelf?” Het gedrag van anderen wordt als norm gesteld en geaccepteerd.

Vooralsnog maak ik mij geen illusies over de zogenaamd “zware verantwoordelijkheid” die bestuurders dragen wanneer zij in deze salaris-discussie de eigen verantwoordelijkheid wegwimpelen. Als ‘raad van commissarissen’ zou dit alleen al reden genoeg moeten zijn om eens een stevig gesprek te voeren én de salariëring uiteraard gelijktijdig terug te brengen tot normale proporties.

Leave a Comment

Filed under Geen categorie, Politiek